Wyrasta na ponad 10 metrów ponad poziom lasu, z daleka od oczu spacerowiczów bo z daleka od szlaków i ścieżek. W jej okolic rozciągają się ciekawe panoramy na okoliczne wioski ale widać również i dalszy horyzont.

W internecie na próżno szukać informacji o tej formacji skalnej, nie udało mi się natrafić na ani jedno zdjęcie. Tak więc w pewien sposób wpis zdaje się być pierwszym o tej skromnej choć ciekawej formacji skalnej i jej najbliższej okolicy 🙂

LESZCZYNIEC

Zlokalizowana jest około 900 metrów w linii prostej na południe od najwyższego punktu Bobrzaka (839 m n. p. m.), na wysokości około 730 m n. p. m. To już Rudawski Park Krajobrazowy.

Kilkaset metrów na zachód i północny-zachód prowadzi żółty szlak turystyczny z Przełęczy Kowarskiej na Przełęcz pod Bobrzakiem.

Skały znajdują prawie na skraju lasu, tuz nad łąkami piętrzącymi się nad wsią Leszczyniec, …

… w której można podziwiać m. in. świetnie zachowany, XIX-wieczny piec do wypalania wapna – wapiennik (na zdjęciu poniżej).

ŁUPKOWA!

Skały znane z Rudaw Janowickich po których się wszyscy wspinają, czy to w aspekcie sportowym czy rekreacyjnym, jak np. Ostra Mała na Skalniku czy skały na Krzyżnej Górze, Sokoliku lub na Lwiej Górze (Starościńskie Skały), zbudowane są z granitu (upraszczając). Przez szczyt Bobrzaka przechodzi natomiast granica tej „granitowej” jednostki geologicznej (fachowo nazywanej „blokiem karkonosko-izerskim”) i wszystko na wschód od szczytu (łącznie z jego zboczami) zbudowane jest już z zupełnie innych skał należących do „wschodniej osłony granitu karkonoskiego”.

Zalicza się do tej jednostki również i bohaterkę tego tekstu – Łupkową!

Warto dodać, że skały te nie są tak trwałe jak granit i ilość wychodni skalnych w tym obszarze jest zdecydowanie mniejsza i są o wiele mniej imponujące swoimi rozmiarami. można powiedzieć, że występują wręcz okazjonalnie.

Wychodnia zbudowana jest ze skał zaliczanych do podjednostki wymienionej wyżej, do „zmetamorfizowanych skał serii Leszczyńca” a dokładniej z kambryjskich łupków łyszczykowych, które są starsze np. od granitu karkonoskiego o około 200 milionów lat!

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Jest mocno zerodowana, czemu za bardzo nie można się dziwić biorąc pod uwagę fakt, że zbudowana jest z łupków, które z natury są bardzo łupliwe  Wokół skał niemal ze wszystkich stron lezą mniejsze lub większe obrywy skalne. Uważacie więc jak będziecie tuż obok niej bo może Wam coś spaść na głowę :p

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

W kierunku największego spadku terenu jest wręcz rumowisko, mała pokrywa gruzowa.

Ich wysokość od podstawy to około 11-12 metrów.

KOMIN W ROZPADLINIE

Wejść na jej szczyt jest niezmiernie ciężko, ale szczupłej i bardzo sprawnej osobie uda się to przez kilkumetrowej wysokości komin schowany w wąskiej rozpadlinie mniej więcej w połowie wychodni (na zdjęciu poniżej).

Trzeba się dobrze porozpierać w skałach i przy tym nieźle pociąć, gdyż krawędzie tego typu skał są bardzo ostre.

Lasy na Bobrzaku ucierpiały podczas katastrofy ekologicznej z lat 70-tych ubiegłego wieku, ale szybko się odradzają. Obecnie szczyt porastają lasy świerkowe lub świerkowo-bukowe.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

CIEKAWOSTKI BOBRZAKA

W XIX wieku na wschodnim zboczu góry funkcjonowała przez krótki czas kopalnia żelaza, ale wszystko wskazuje na to, że nic jednak nie wydobyto. Nazywała się „Frohe Erwartung” i założono ją w 1801 roku a zamknięto już w dwa lata później. W tym czasie powstało kilka sztolni poszukiwawczych m.in. nad Leszczyńcem w zboczach Bobrzaka, ale również sztolnie zlokalizowane w pobliskim Czarnowie. Wcześniej szukano tu nawet złota. W źródłach znalazłem informację o anomaliach magnetycznych dotyczących jednej z tutejszych skałek, ale akurat nie Łupkowej. Związane jest to również z geologią tego obszaru – okruszczowaniem skał. Można tu znaleźć mnóstwo minerałów tj. galena, hornblenda, chalkopiryt, arsenopiryt, tetraedryt.

CIEMIĘŻYCE

Na wschodnich i południowo-wschodnich zboczach Bobrzaka wzdłuż cieków wodnych rosną, w setkach a nawet i tysiącach sztuk, chronione ciemiężyce zielone 🙂

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

BIBLIOGRAFIA

1) Redakcja M. Staffy, Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, „Tom 5: Rudawy Janowickie”, Wydawnictwo I-Bis, Wrocław 1998
2) T. Dziekoński,  „Wydobywanie i metalurgia kruszców na Dolnym Śląsku od XIII do połowy XX wieku”, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972

Co myślisz po przeczytaniu tego artykułu? Zostaw swój kmentarz

About Author

Świat naokoło jest niewyobrażalnie ciekawy, a ciekawość nie ma końca! Dlatego wychodzę z domu codziennie, bo każdy jeden dzień można zamienić na wiele odkryć. Kolekcjonuję doznania, kolory, smaki, przygody i emocje. Od 2016 roku dzielę się tymi kolekcjami będąc przewodnikiem terenowym po Sudetach ...

Comments are closed.

WYSZEDŁ Z DOMU - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE ®
Przejdź do paska narzędzi